Honorowi obywatele Miasta Międzyrzec Podlaski
f805d67af47d6a62d1d7290d45860657

Franciszek Przychodzki urodził się 18 sierpnia 1930 roku w Międzyrzecu Podlaskim jako syn Jana i Zofii z Kazimierczaków. W latach 1979 – 1989 pełnił służbę Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w Białej Podlaskiej.

Przez okres trzech kadencji spełniał funkcję radnego Rady Miejskiej w Międzyrzecu Podlaskim, w której był Przewodniczącym Komisji Ładu, Bezpieczeństwa i Porządku Publicznego oraz Przewodniczącym Zespołu Koordynacyjnego Programu „Bezpieczne Miasto”. Jako radny był wnioskodawcą m.in. powołania w naszym mieście Straży Miejskiej, otynkowania walącego się ogrodzenia cmentarza, czy też budowy parkingu przy cmentarzu i kościele św. Mikołaja, co zostało zrealizowane. Po zakończeniu 40-letniej służby wojskowej włączył się w nurt pracy społecznej. Został wybrany Prezesem Zarządu Okręgowego Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy w Białej Podlaskiej. Funkcję tę pełnił przez dwie kadencje.

Dzikowska Elzbieta

Elżbieta Dzikowska urodziła się w Międzyrzecu Podlaskim 19 marca 1937 roku jako Józefa Elżbieta Górska. Jej ojciec był łącznikiem Armii Krajowej i w 1944 r. został stracony przez Niemców na zamku w Lublinie. W tym samym więzieniu 15-letnia Elżbieta spędziła pół roku za przynależność do tajnego antykomunistycznego Związku Ewolucjonistów Wolności (zał. w 1951 r. w Międzyrzecu Podlaskim).

W Międzyrzecu ukończyła gimnazjum. W 1953 roku, mimo trudności ze strony uczelni, podjęła studia w Instytucie Orientalistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Po czwartym roku studiów udało jej się wyjechać do Chin na 6 tygodni. Po powrocie miała trudności ze znalezieniem pracy jako sinolog. Podjęła kolejne studia – historię sztuki i jednocześnie pracę w miesięczniku „Chiny”. Od 1964 r. pracowała dla „Kontynentów” w dziale poświęconym Ameryce Łacińskiej. Od tej chwili zaczęła podróżować do tamtejszych krajów, stając się z czasem specjalistką od Ameryki Łacińskiej. Ukończyła odpowiedni kurs i pracowała dla redakcji jako fotoreporterka, a także operator filmowy. W 1974 r. związała się z Tonym Halikiem i jako małżeństwo przygotowali wspólnie ok. 300 filmów i programów telewizyjnych z cyklu „Pieprz i wanilia”. Cieszył się on ogromnym zainteresowaniem wśród Polaków. W 1976 r. wraz z mężem byli pierwszymi Polakami, którzy dotarli do ruin zaginionego miasta Vilcabamba, ostatniej stolicy Inków. Razem odbyli wiele wspólnych podróży do prawie wszystkich krajów Ameryki Łacińskiej, Europy, 27 stanów USA, jak również: do Chin, Australii, Nowej Zelandii, Tajlandii, Indii, Sri Lanki, Rosji, na Tahiti, Hawaje, Galapagos, Wyspę Wielkanocną, do Kenii i Tanzanii, do Maroka, Libii, Egiptu.

z19089455QSlawa Przybylska zrodlo facebook

Sława Przybylska urodziła się 2 listopada 1931 roku w Międzyrzecu Podlaskim. Dzieciństwo i pierwsze lata nauki spędziła w Międzyrzecu, zaś jako piętnastoletnia dziewczyna opuściła na zawsze rodzinny dom i miasto. W 1946 r. rozpoczęła edukację w podkrakowskich Krzeszowicach, a następnie kontynuowała naukę w Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie.

Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczęła studia na Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Służby Zagranicznej, uzyskując w 1954 r. dyplom i kwalifikacje ekonomisty. Rok 1957 okazał się przełomowym i najważniejszym w życiu artystycznym Sławy Przybylskiej. Podwójne zwycięstwo w konkursie Polskiego radia, a następnie w konkursie Telewizji Polskiej na najlepszego piosenkarza amatora rozpoczęło pasmo sukcesów młodej piosenkarki i przesadziło o wyborze drogi życiowej i zawodowej. W następnych latach podejmuje naukę w Szkole Muzycznej i Radiowym Studiu Estradowym. Druga połowa lat pięćdziesiątych jest początkiem kariery artystycznej i estradowej Sławy Przybylskiej.

Ogromny sukces przynosi jej nagranie w 1958 r. piosenki z muzyką Lucjana Kaszyckiego „Pamiętasz była jesień” do filmu J.W. Hasa „Pożegnania”. W latach 1958-1960 nagrała piosenki do filmów: „Popiół i diament” i „Niewinni czarodzieje” A Wajdy, „Rozstanie” W. Hasa, „Zezowate szczęście” A. Munka. Uczestniczy w kształtowaniu życia kulturalnego Polski, inicjując powstanie Teatrzyku Piosenki „Tingel-Tangel”. Występowała w kabarecie K. Krukowskiego „U Lopka”, J. Pietrzaka „Pod Egidą” oraz kabarecie „Kurierek”. W latach 1983-88 była związana z Teatrem na Targówku w Warszawie.

Henrykburzec

Henryk Burzec urodził się 21 lutego 1919 roku w Międzyrzecu Podlaskim. Dzieciństwo spędził w Brześciu nad Bugiem na Polesiu. Od wczesnych lat młodzieńczych pragnął podążyć śladami dziadka oraz wuja i kształcić się w kierunku rzeźbiarskim. Pierwsze rzeźby powstały w trakcie nauki w szkole stolarskiej w Brześciu. W 1936 r.

rozpoczyna naukę w szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem i poznaje tutaj tajniki technik rzeźbiarskich. Po wojnie podjął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie trafiając do pracowni rzeźby prof. Xawerego Dunikowskiego. Tutaj w trakcie studiów dojrzał artystycznie. Pracuje z mistrzem Dunikowskim przy powstaniu Pomnika Powstańców Śląskich na Górze Św. Anny i przy głowach wawelskich. W 1954 r. otwiera w Zakopanem galerie autorską przy ulicy Piaseckiego 14, w której zgromadził kilkadziesiąt prac stanowiących zaledwie część rzeźb kameralnych powstałych na przestrzeni półwiecza. Ze swoimi rzeźbami zwiedził wiele europejskich krajów, tj. Francja, Niemcy, Hiszpania, Słowacja. Wystawił swoje dzieła w polskich salonach artystycznych włącznie z warszawską „Zachętą”. Działał również społecznie. Był członkiem ZPAP w Zakopanem , członkiem zarządu Stowarzyszenia „Sztuka Podhalańska”, członkiem zarządu Towarzystwa Muzycznego im. Karola Szymanowskiego. Jego znakomite prace spotkać można w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie, Muzeum Lubelskiego w Lublinie, Muzeum Tatrzańskiego im. Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem, Muzeum Martyrologii i Męczeństwa na Majdanku, Ministerstwa Kultury i Sztuki, ponadto w kolekcjach prywatnych w kraju i zagranicą. Wiele swoich prac ofiarował instytucjom: Szkole Tysiąclecia na Harendzie w Zakopanem, Szpitalowi w Zakopanem, Zespołowi Rehabilitacyjno-Ortopedycznemu dla Dzieci i Młodzieży w Zakopanem, Centrum Zdrowia Dziecka itp. W czerwcu 2000 r. przyjechał do Międzyrzeca – miasta rodzinnego i uczestniczył w Prezentacjach – Konfrontacjach (X międzyrzeckie prezentacje plastyczne).

5a929c453a70b o full

Mieczysław Kalenik urodził się 1 stycznia 1933 roku w Międzyrzecu Podlaskim jako syn Jana i Aleksandry z domu Chmielewskiej. Żona Wiesława Czapińska – publicystka i pisarka, córka Magdalena Weronika. Ukończył Szkołę Podstawową Nr 2 oraz Gimnazjum Ekonomiczno-Handlowe (matura w 1952 r.) w Międzyrzecu Podlaskim. W 1952 r. brał udział w Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim w Lublinie (eliminacje wojewódzkie) i tam zauważyła go profesor Państwowej Wyższej szkoły Teatralnej w Warszawie – Zofia Małanicz i zaproponowała studia w tej uczelni. W latach 1953-1957 studiował w PWST. W tym czasie opiekował się Aleksandrem Zelwerowiczem, rektorem honorowym PWST – aktorem największej klasy, aż do jego śmierci w 1955 r. Jeszcze przed uzyskaniem dyplomu został zaangażowany do zespołu Teatru Komedii w Warszawie.

Debiutował w musicalu „Pocałuj mnie Kasiu”. Grał w Teatrze Powszechnym, Tetrze Narodowym i Teatrze Polskim w Warszawie. Od 1980 r. był zaangażowany w Teatrze Polskim w Warszawie. Występował w licznych sztukach Teatru Telewizji. Wspólnie z Czesławem Szpakowiczem stworzył Teatr Sensacji. Mieczysław Kalenik wystąpił w wielu filmach telewizyjnych i kinowych m.in. „Krzyżacy”, „Smarkula”, „Pierwszy dzień wolności”, „Paryż, Warszawa bez wizy”, „Czterdziestolatek”, „Polskie Drogi”, „Czarne Chmury”, „Wszystko na sprzedaż”, „Pan Tadeusz”, „Hrabia Cosec”, „Noce i dnie”. Grał na deskach scenicznych różnych teatrów z wieloma wybitnymi aktorami występującymi jeszcze przed wojną i współcześnie. Przez dwa lata pracował tez jako wykładowca w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie.

Józef Bergier VII kadencja Kancelaria Senatu
Dr hab. prof. Józef Bergier ukończył studia w filii Akademii Wychowania Fizycznego w 1975 roku. W 1982 uzyskał stopień doktora (na odstawie pracy pt. Tendencje rozwoju sprawności motorycznej dzieci Zbiorczych Szkół Gminnych makroregionu środkowo-wschodniego), w 1999 roku został doktorem habilitowanym nauk kultury fizycznej (w oparciu o rozprawę zatytułowaną Wiedza dzieci o nauczanych czynnościach ruchowych a skuteczność działań w grze zespołowej).
 
Uzyskał uprawnienia trenera klasy mistrzowskiej w piłce nożnej. Postanowieniem Prezydenta RP z sierpnia 2012 otrzymał tytuł profesora nauk o kulturze fizycznej. Od 1975 pracuje jako nauczyciel akademicki. Od 2000 zajmował stanowisko profesora w Państwowej Szkole Wyższej w Białej Podlaskiej, objął funkcje rektora tej uczelni. Został również profesorem Wydziału Wychowania Fizycznego i Sportu w Białej Podlaskiej w ramach warszawskiej AWF. W latach 1997-2001 Poseł na Sejm III kadencji z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność. Jako poseł na Sejm RP czynnie wspierał inicjatywy samorządu miasta Międzyrzec Podlkaski. Honorowe Obywatelstwo Miasta Otrzymał 30 maja 2001 roku.
e209a01a0fe30bba8d1804ab90e8da99
Dr Szczepan Kalinowski – nauczyciel akademicki ZW AWF i PWSZ w Białej Podlaskiej, regionalista, bibliofil i edytor, działacz społeczny, publicysta, wiceprezes TPN w Międzyrzecu Podlaskim. Urodził się 5 listopada 1950 roku w Międzyrzecu Podlaskim. ukończył Szkołę Podstawową Nr 1 i Liceum Ogólnokształcące w Międzyrzecu Podlaskim (1969 r.).
 
Studiował historię na Wydziale Humanistycznym UMCS w Lublinie (1974 r.). Ukończył kurs dla członków zarządu i rad nadzorczych uzyskując dyplom w Ministerstwie Skarbu Państwa (1999 r.). W latach 1989-1999 był dyrektorem Oddziału Wojewódzkiego Stowarzyszenia PAX w Białej Podlaskiej, Katolickiego Stowarzyszenia Civitas Chrystiana w Białej Podlaskiej, nauczycielem w szkole podstawowej i Studium Pomaturalnym w Białej Podlaskiej. Znany działacz ZHP, PTTK i towarzystw regionalnych. Był członkiem Rady Nadzorczej i prezesem Fundacji Ochrony Zabytków w Warszawie. Od 1989 r. zaangażował się w pomoc Polakom i kościołowi na Wschodzie. Jest działaczem samorządowym i forum organizacji pozarządowych. Redaktor Biblioteczki Regionalnej (kilkanaście pozycji książkowych). Zorganizował pięciokrotnie Dni Kultury Chrześcijańskiej i Sejmiki Miłośników Regionu oraz sesję ekologiczną polsko-białoruską. Organizuje tez wystawy oświatowe z własnych zbiorów. Wygłosił kilkaset prelekcji ilustrowanych diapozytywami na temat zabytków, kultury, historii, regionalizmu, kościoła itp. Współautor pierwszego przewodnika po Międzyrzecu i okolicach. Zredagował dokonując wyboru wierszy i opatrzył wstępem antologię pt. „Unici w poezji polskiej”, autor książki „Szlakiem Legionów po Podlasiu”.

gaszewskistanislaw
Stanisław Gaszewski urodził się 10 listopada 1928 roku w Brześciu nad Bugiem. Od 1944 r. związany z Międzyrzecem Podlaskim, miastem swoich rodziców i przodków. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Międzyrzecu Podlaskim. W 1949 r. rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1949-1952 kontynuuje studia na Wydziale lekarskim Uniwersytetu Jana Masaryka w Brnie (CSR).
Dyplom lekarza medycyny uzyskał w Akademii Medycznej w Lublinie (1954 r.). Specjalizację I i II stopnia z zakresu chirurgii uzyskał pod kierownictwem dra Wacława Przednikiewicza i prof. Feliksa Skubiszewskiego. Ukończył liczne kursy i staże w klinikach Warszawy, Poznania, Lublina i Bydgoszczy. Od 1 czerwca 1954 r. był zatrudniony najpierw w charakterze asystenta, a od stycznia 1959 r. jako ordynator Oddziału Chirurgii Szpitala Rejonowego w Międzyrzecu Podlaskim do czasu odejścia na emeryturę w marcu 1991 r. W Poradni Chirurgicznej pracował od 1954 r. Udzielał się społecznie: w latach 1965-1973 radny Miejskiej Rady Narodowej, członek Komisji Kontroli Zawodu w Lublinie, członek Towarzystwa Chirurgów Polskich. Od 1976 r. był członkiem Zarządu Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Międzyrzecu Podlaskim. W czasie pracy zawodowej na stanowiskach kierowniczych spowodował wydzielenie z Oddziału Chirurgiczno-Położniczego głównego Oddziału Chirurgii, budowę pawilony szpitala od ul. Staromiejskiej, mieszczącego poza kuchnią i stołówką oddział dziecięcy, laboratorium, pracownię Rtg, aptekę i Poradnię Chirurgiczną. Wygospodarował pomieszczenia na salę sekcyjną i kostnicę. Współdziałał w organizacji Pogotowia Ratunkowego i Punktu Krwiodawstwa.

644a021c24b74fbd63f53fbf5f189411
Dr Józef Geresz urodził się 19 marca 1945 r. w Kobylanach. Już w szkole podstawowej wykazywał zainteresowania humanistyczne. Kształcił się w Liceum Ogólnokształcącym w Łosicach i na studiach na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W roku 1967 ukończył studia i w roku następnym został laureatem konkursu na najlepsze prace magisterskie z dziedziny walk narodowo-wyzwoleńczych z okresu II wojny światowej. W ramach podróży naukowo-historycznej zwiedzał Europę.
W 1968 roku rozpoczął pracę w Liceum Ogólnokształcącym w Międzyrzecu Podlaskim w charakterze nauczyciela języka niemieckiego i jednocześnie w dwóch szkołach w Siedlcach jako nauczyciel historii. W roku 1971 ożenił się z Marią Kinel. W tym czasie ukazały się drukiem jego pierwsze prace dotyczące kampanii wrześniowej 1939 r. i walk w 1918 r. W czasie, gdy oficjalnie ogłoszono, że Polska uzyskała niepodległość dzięki Rewolucji Październikowej, on ukazywał własny wysiłek narodu i głosił, że w 1918 r. Międzyrzec przez swą krwawą ofiarę uratował Warszawę. W 1977 r. ukończył studia na Wydziale Germanistyki Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu uzyskując po raz drugi dyplom magistra. W roku 1978 uzyskał nagrodę Ministra Edukacji Narodowej za osiągnięcia dydaktyczne.

Ryszard Kornacki

Ryszard Kornacki urodził się 28 września 1940 roku w Lublinie. Ukończył Liceum Ogólnokształcące (1958) i Studium Nauczycielskie (1961) w Lublinie, a następnie studia magisterskie (filologia polska) w UMCS. Po ukończeniu szkoły podjął pracę w Szkole Podstawowej Nr 3 w Lublinie jako nauczyciel. W 1962 r. przeniósł się do Międzyrzeca Podlaskiego, gdzie został nauczycielem w Szkole Podstawowej Nr 2 oraz kierownikiem Ogniska Metodycznego Języka Polskiego, później także wizytatorem metodykiem w Wydziale Oświaty i Wychowania w Radzyniu Podlaskim i Kuratorium Oświaty i Wychowania w Białej Podlaskiej.

Pracował jako dziennikarz w Trybunie Zakładowej w Białej Podlaskiej i korespondent w „Sztandarze Ludu” w Międzyrzecu. Członek wielu zespołów redakcyjnych, m.in. „Podlaskiego Kwartalnika Kulturalnego”, „Słowa Podlasia”, „Gońca Podlaskiego” „Głosu Międzyrzeckiego”, „Rocznika Międzyrzeckiego” i „Merkuriusza”. Współpracownik Katolickiego Radia Podlasia w Siedlcach. Był dyrektorem Szkoły Podstawowej Nr 1, dyrektorem Miejskiego Ośrodka Kultury, polonistą i nauczycielem bibliotekarzem w Liceum Ogólnokształcącym w Międzyrzecu Podlaskim. Prezes Międzyrzeckiego Stowarzyszenia Teatralnego, wiceprezes ds. wydawnictw Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Międzyrzecu Podlaskim, członek komisji programowo-artystycznej III Międzyrzeckiego Festiwalu Słowa ’98, członek jury Ogólnopolskiego Konkursu Recytatorskiego Literatury Tworzonej na Obczyźnie „Od Mickiewicza do Miłosza”. Uczestnik ogólnopolskich i regionalnych konkursów literackich, zdobywający nagrody i wyróżnienia. Opublikował kilkanaście zbiorów wierszy i aforyzmów oraz z małżonką „Czarną różę – baśnie i opowieści z Podlasia”, a także z J. Krzyżanowskim program monograficzny „Sława Przybylska”.

Marian Kowalski

Marian Kowalski urodził się 17 sierpnia 1921 roku w Międzyrzecu Podlaskim w rodzinie pracownika kolejowego. Po ukończeniu siedmioklasowej Szkoły Powszechnej, rozpoczął naukę w koedukacyjnym gimnazjum, która została przerwana wybuchem wojny w 1939 r., gdy wojska niemieckie zamknęły gimnazjum. Świadectwo dojrzałości uzyskał w Miejskiej Szkole Handlowej II Stopnia w Warszawie.

Po wyzwoleniu Lubelszczyzny spod niemieckiej okupacji, Marian Kowalski znalazł się w szeregach Wojska Polskiego. Ukończył Oficerską Szkołę Artylerii w Chełmie – Olsztynie. Służył w Instytucjach Centralnych Ministerstwa Obrony Narodowej. W 1948 r. ożenił się z Teresa Józefą Szymańską. W latach 1947-1951 kontynuował studia w Akademii Nauk Politycznych w Warszawie, a następnie w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. W 1970 r. uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W Korpusie Oficerów Kwatermistrzów dosłużył się rangi pułkownika. W 1972 r. ze względu na zły stan zdrowia został przeniesiony w stan spoczynku. W grudniu 1968 r. założył Towarzystwo Przyjaciół Nauk w Międzyrzecu Podlaskim oraz powołał organ naukowy tego towarzystwa - „Rocznik Międzyrzecki”. Owocem jego działalności było kulturowe ożywienie regionu. Opublikował drukiem 181 artykułów w różnych czasopismach krajowych i zagranicznych, w tym większość w „Roczniku Międzyrzeckim”.

Feliks Olesiejuk

Feliks Olesiejuk urodził się 4 lutego 1922 r. w Drelowie w rodzinie chłopskiej. Edukację rozpoczął w drelowskiej szkole powszechnej, którą kontynuował w Międzyrzecu Podlaskim. W czasie okupacji był członkiem AK na terenie placówki Drelów – Bereza. Aresztowany przez NKWD i uwięziony początkowo w Radzyniu, potem w Lublinie.

Po uwolnieniu został wcielony w szeregi Wojska Polskiego. Po opuszczeniu szeregów wojska rozpoczął pracę w szkolnictwie, w międzyczasie uzupełniając kwalifikacje pedagogiczne i studiując w Lublinie, najpierw prawo na KUL-u, potem etnografię z prehistorią na UMCS. Zainteresowania problematyką badawczo-kulturowa zaowocowały uzyskaniem na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego stopnia doktora nauk humanistycznych. Pełnił funkcję dyrektora Instytutu Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Lublinie oraz wicekuratora Oświaty i Wychowania w Kuratorium w Lublinie. Za osiągnięcia w pracy został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz tytułem honorowym Zasłużony Nauczyciel PRL. Przez cały okres pracy zawodowej interesował się sprawami Międzyrzecczyzny, publikował głównie w „Roczniku Międzyrzeckim”, tygodniku społeczno-kulturalnym „Kamena” i wydawnictwie zbiorowym „Lud”. Feliks Olesiejuk był przez cały czas aktywnym członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Międzyrzecu Podlaskim. Udzielał się tez w pracach Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Międzyrzec Podlaski przyznany mu został 10 lutego 1993 r. za zasługi dla regionu. Feliks Olesiejuk zmarł w 1999 roku.

DSC 0951

Ks. Kazimierz Korszniewicz urodził się 30 kwietnia 1936 roku w Wohyniu. Pochodzi z rodziny chłopskiej. W swojej rodzinnej miejscowości ukończył szkołę podstawową, a w Siedlcach Gimnazjum Biskupie oraz studia filozoficzno-teologiczne w Seminarium Duchownym. 11 czerwca 1960 roku uzyskał święcenia kapłańskie.

Po ukończeniu studiów specjalistycznych w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim uzyskał tytuł magistra teologii. Od 28 sierpnia 1973 roku był proboszczem parafii Św. Józefa w Międzyrzecu Podlaskim. Prowadził działalność charytatywną – kuchnię charytatywną dla potrzebujących. Z jego inicjatywy wybudowano kościoły w Maniach, Krzewicy, Kościół Chrystusa Króla w Międzyrzecu Podlaskim, przy których powstały nowe parafie, oraz Kaplicę mszalną w Żabcach. Jest pomysłodawcą budowy wielu pomników i postumentów w mieście. Pełniąc obowiązki proboszcza parafii Św. Józefa w Międzyrzecu Podlaskim sprawował urząd Wikariusza Generalnego diecezji Siedleckiej przez okres trzech lat. Kapelan Rejonowego Szpitala w Międzyrzecu Podlaskim, inicjator i przewodniczący Fundacji na rzecz ochrony Miejskiego Szpitala i Służby Zdrowia, członek honorowego Związku Sybiraków oraz Związku Więźniów Politycznych okresy Stalinowskiego.

Franciszek Stefaniuk

Franciszek Jerzy Stefaniuk urodził się 4 czerwca 1944 roku w Drelowie w rodzinie chłopskiej. Ukończył zaoczne Liceum Ekonomiczne w Międzyrzecu Podlaskim. Od 1969 do 1990 był radnym rad narodowych różnych szczebli. Do 1994 prowadził gospodarstwo rolne. Wieloletni działacz ochotniczej straży pożarnej. W 1963 wstąpił do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego.

Funkcję posła po raz pierwszy pełnił z ramienia tej partii w latach 1989–1991 w Sejmie kontraktowym. W 1991 uzyskał mandat poselski, reprezentując PSL. Ponownie wybierany w 1993, 1997, 2001 i 2005. W Sejmie III kadencji zajmował stanowisko wicemarszałka. Pełnił społecznie funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej Zespołu Opieki Zdrowotnej w Międzyrzecu Podlaskim. Był inicjatorem powstania Fundacji do spraw Ochrony Zdrowia w Międzyrzecu Podlaskim, a jego działalność przyczyniła się do rozbudowy i modernizacji Szpitala Rejonowego w naszym mieście. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz siódmy uzyskał mandat poselski. W 1979 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, w 2016 otrzymał Brązową Odznakę „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”. Franciszek Stefaniuk jest honorowym członkiem wielu różnych organizacji społecznych, m.in. Związku Sybiraków, Stowarzyszenia Byłych Żołnierzy Batalionów Chłopskich, Związku Byłych Żołnierzy Górników, czynnym członkiem Ochotniczej Straży Pożarnej i członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Międzyrzecu Podlaskim. Jest autorem trzech tomików poezji o tematyce patriotycznej, religijnej i ludowej. Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Międzyrzec Podlaski otrzymał 26 listopada 1997 r.

Ks. Michał Domański

Ks. Michał Józef Domański urodził się 19 marca 1939 roku w miejscowości Stok w gminie Ulan jako syn Hieronima i Wandy z Kurowskich. Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Siedlcach. Święcenia kapłańskie przyjął 22 września 1962 roku z rąk ks. Biskupa Ignacego Świrskiego.

Do Międzyrzeca Podlaskiego przybył w sierpniu 1987 roku jako proboszcz parafii św. Mikołaja oraz dziekan dekanatu międzyrzeckiego. Ks. Domański poza swoją pracą kaznodziejską i duszpasterską dał się poznać jako dobry organizator i znakomity gospodarz. W 2000 roku zakończył się rozpoczęty przez niego gruntowny remont kościoła i placu przykościelnego. W 1994 r. celebrował uroczystą mszę św. z udziałem młodzieży z Polski i mieszkańców miasta. Zaingurowała ona IV Ogólnopolski Turniej Recytatorski Literatury Tworzonej na Obczyźnie „Od Mickiewicza do Miłosza”. W 1997 roku zainicjował wydanie okolicznościowej publikacji o dziejach kościoła św. Mikołaja w Międzyrzecu Podlaskim autorstwa Józefa Geresza. W pracy na terenie miasta dał się poznać jako społecznik i organizator. Jest autorem przedmowy do drugiego wydania książki ks. Adolfa Pleszczyńskiego – proboszcza w kościele pw. św. Mikołaja pt. „Opis historyczno-statystyczny parafii międzyrzeckiej”, która ukazała się po raz pierwszy w 1911 r. w Warszawie. W 1999 r. otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Międzyrzec Podlaski.

Piotr Stefaniuk

Piotr Stefaniuk urodził się 11 września 1919 roku w Drelowie w rodzinie chłopskiej jako syn Mikołaja i Marceli z domu Melaniuk. W roku 1938 został powołany jako ochotnik do odbycia służby wojskowej 30 pułku artylerii lekkiej w Brześciu. W 1939 brał udział w kampanii wrześniowej, służąc w Armii „Łódź” w rejonie Częstochowa-Działoszyn-Praszka, a w końcowych walkach w obronie Modlina. W roku 1943 zawarł związek małżeński z Zuzanną Kondraciuk i zamieszkał w Międzyrzecu Podlaskim.

Od 1 stycznia 1946 roku zastępca sekretarza w Urzędzie Miasta w Międzyrzecu Podlaskim, rok później przeniesiony na stanowisko sekretarza gminy Żerocin. Od 1953 inspektor kontroli i rewizji finansowej w Wojewódzkim Inspektoriacie Kontroli Finansowej w Lublinie. Od 1957 pełnił funkcję Przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej. Był inicjatorem wielu inicjatyw, m.in. odbudowy pomnika POW, budowy szkoły nr 2, rozbudowy szpitala (pawilonu przy ul. Staromiejskiej), budowy domu kultury, zorganizowania Spółdzielni Mieszkaniowej. W 1968 roku ze względu na stan zdrowia przeszedł na stanowisko głównego księgowego Spółdzielni Mieszkaniowej w Międzyrzecu, a w 1979odszedł na emeryturę. W 1983 na prośbę namiestnika podjął pracę księgowego w Cechu Rzemiosł Różnych, pomagając w organizacji tej placówki. 20 grudnia 1999 roku otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Międzyrzec Podlaski.